Asnyk, Adam 2014-07-09 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-stokrotki/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka Stokrotki text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3316.jpg ribbon, brightcrystal\u00a9@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3316 Adam Asnyk Stokrotki I Jakże żałuję tej szczęśliwej pory,/ Kiedy stokrotki, kwiatek pospolity,/ Zdał mi się w cudne ubranym kolory,/ I budził w sercu dziecinne zachwyty, I kiedy długie majowe wieczory/ Spędzałem, patrząc w jasnych ócz błękity:/ Cichego szczęścia pełen i pokory,/ Bijący sercem a nigdy nie syty. A choć to było kwiecie takie skromne,/ Nigdym się z prawdą marzeń nie rachował,/ Bom miał rozkoszą serce nieprzytomne; I kiedym usta różane całował,/ Tom nic nie pragnął i nic nie żałował,/ I dziś drżę jeszcze, gdy tę chwilę wspomnę... II Później, ach, wiele kwiatów egzotycznych/ Widziałem pełnych piękności i woni./ Dużo heroin znałem poetycznych,/ Niosących uśmiech, łzy i serce w dłoni... A przecież żaden z tych kwiatów rozlicznych,/ Wspomnieniem szczęścia mnie teraz nie goni/ I z tych postaci wzniosłych, eterycznych,/ Od melancholii żadna mnie nie broni! Bom się nie spotkał już z tem upojeniem,/ Co jedno drogę do szczęścia otwiera,/ Bez względu czy jest prawdą, czy złudzeniem. Bez niego serce powoli zamiera,/ I z ideałów blade maski zdziera,/ I żegna zwiędłe stokrotki westchnieniem... 1869