Asnyk, Adam 2014-07-09 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-samotne-widmo/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka Samotne widmo text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3301.jpg Image from page 106 of "Mazes and labyrinths; a general account of their history and developments" (1922), Internet Archive Book Images@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3301 Adam Asnyk Samotne widmo We mgle wieczornej usiadło/ Samotne, blade widziadło, / Przy drodze koło cmentarza, / I wzdycha, płacze, narzeka, / I o niewdzięczność oskarża/ Serce człowieka. «Co robisz? --- pytam --- nad ziemią, / «Gdy inne widma już drzemią/ I żywych więcej nie trwożą? / Jaka zgryzota cię budzi? / I po co z wieczorną zorzą/ Wracasz do ludzi?» «Co robię? pytasz, co robię, / Czy nie wiesz, jak straszno w grobie/ W wieczystej zostawać nocy, / I widzieć, jak żywych tłuszcza/ Grób nasz samotny, sierocy, / Bez łez opuszcza!» «Ty nie wiesz, jak to, ach boli! / Gdy świat rozerwie powoli/ Wszystkie serdeczne ogniwa, / I jak pierś naszą przygniata/ Milcząca, zimna, wzgardliwa, / Niepamięć świata.» «Dlatego wstaję z mogiły/ I dążę, gdzie dla mnie biły/ Serca kochanków tysiąca... / Lecz choć wyciągam ramiona, / Każdy mnie z gniewem odtrąca/ Od swego łona.» «Nic nie chcą wiedzieć już o mnie, / Choć przysięgali niezłomnie/ Dochować miłość i wiarę; / Więc wracam i patrzę zdala, / Jak wszystkie wspomnienia stare/ Unosi fala». «Więc nie masz w świecie nikogo, / Któremu byłaby drogą/ Twa pamięć, samotny cieniu? / Za jakie grzechy i winy/ Przestałeś żyć już w wspomnieniu/ Bratniej drużyny?» «Ach, serce ludzkie tak zmienne! / Dawszy mi łoże kamienne, / Cień zapomnienia głęboki/ Nad grobem mym rozpostarło... / Choć jestem całej epoki/ Myślą umarłą». /