Asnyk, Adam 2014-07-09 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-przed-jutrem/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka Przed jutrem text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3288.jpg IMG_9013.JPG, David, Bergin, Emmett and Elliott@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3288 Adam Asnyk Przed jutrem Trudno bez żalu patrzeć na zagładę/ Dawnych form bytu, do których przywykły/ Oczy i serca, tak zatrzymać rade/ Na fali czasu cień przeszłości nikły. Trudno nie boleć, widząc, jak zamiera/ To, z czem za młodu byliśmy związani.../ Jak naszych uczuć, naszych dążeń sfera,/ Powoli w ciemnej nurza się otchłani. Lecz boleść nasza z dniem się kończy naszym/ I pośród świata długo nie zagości,/ I rozpaczliwą skargą nie odstraszym/ Tryumfalnego pochodu przyszłości. Przyszłość ma prawa silniejsze i przed nią/ Ustąpić musi teraźniejszość zwiędła,/ Chociaż chce chwilę przedłużać poprzednią/ I trwać w postaci, w jaką się oprzędła. Próżno się czepia obumarłych tkanek/ I w nich kształt przyszły więzić się wysila:/ Z martwej powłoki w nowy życia ranek/ Przyszłość na skrzydłach wyleci motyla. Świat zrzucić korę zbutwiałą pospiesza,/ Bo ją rozsadza młoda, silna zieleń;/ Nienarodzonych niezliczona rzesza/ Z niecierpliwością czeka chwili wcieleń. Nowe uczucia, myśli, ideały,/ Nowe kierunki, nowe formy istnień/ Ćwiartują łona, co je zrodzić miały,/ Aby przyspieszyć dzień urzeczywistnień. Ci, którzy patrzą na dzisiejszy przełom/ Pod nowych haseł i dążności wodzą,/ Muszą złorzeczyć bezlitośnym dziełom,/ Któremi dzieci w pierś macierzy godzą. Musi ich trwożyć ten szalony zamach,/ Który pozornie zrywa wszystkie węzły,/ I w zacieśnionych nie mieści się ramach/ Pojęć, co w martwym zastoju uwięzły. A przecież cała ta burzliwa siła/ To zawsze tylko ciąg przeszłości dalszy:/ W jej łonie dawno, jako zaród, tkwiła,/ Pragnąc osiągnąć rozwój doskonalszy. Więc choć się zwraca przeciw swej macierzy/ I straszy ojców swem potwornem licem,/ Do pnia wspólnego pokoleń należy,/ I dawnych prądów prawym jest dziedzicem. Gdy się na światło dobędzie z ukrycia,/ Spadnie z niej kształtów pierwotnych ohyda,/ I pojednana z warunkami życia/ Świeża latorośl świeże kwiaty wyda. I to, nad czego boleliśmy stratą,/ Znów odświeżonym zajaśnieje bytem,/ Łącząc przeszłości spuściznę bogatą/ Z nowych porywów młodzieńczym rozkwitem. Styczeń, 1895