Asnyk, Adam 2014-07-09 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-pobudka/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka Pobudka text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3279.jpg Basket to be, storebukkebruse@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3279 Adam Asnyk Pobudka Sewerom Precz ze zwątpieniem co łamie/ I męskich pozbawia sił,/ Niech targa skrwawione ramię/ Łańcuch, co w ciało się wpił. Precz z małoduszną rozpaczą,/ Nie wolno rozpaczać nam!/ Niech myśli zuchwale skaczą/ Do niebios zamkniętych bram! Niech biegną jak hufce zbrojne,/ I sztandar rozwiną swój,/ Niech spieszą na świętą wojnę,/ Na wielki o prawdę bój. Niechaj nas klęski nie straszą,/ Niech hasło bojowe brzmi:/ Za naszą wolność i waszą!/ Za przyszłych braterstwa dni! Choć jeden za drugim pada/ Z czcicieli duchowych zórz,/ Choć przemoc, odstępstwo, zdrada,/ W ich łonie zatapia nóż, Choć twierdza w gruzy się wali,/ Choć płonie nad głową dom,/ Nie dajcie zakuci w stali/ Przystępu rozpaczy łzom! Lecz oręż dobrawszy świeży,/ W obronie człowieczych praw,/ Ostatnia garstko rycerzy/ Do końca swe czoło staw! Duch ludzki wszak nie na wieki/ W krwiożerczych zatonął snach,/ I szydząc z jutrzni dalekiej/ Uwielbił przemoc i strach. Nie zawsze narodów pycha,/ Bezmyślna władania chuć,/ Przed siłą ugnie się cicha,/ By w oczy ofiarom pluć. Nie zawsze na cudze chciwa,/ Będzie wśród przekleństw i skarg/ Kuć drugim kajdan ogniwa,/ Aż własny zakuje kark. Powoli światło się wciska/ I dalej posuwa w głąb.../ A jak Jerycho w zwaliska/ Od dźwięku runęło trąb, Tak runie w świetlanej zorzy/ Więzienia ponury gmach.../ I ludzkość oczy otworzy/ Po przykrych zbudzona snach. Więc w naszym krwawym pochodzie/ Zwątpienie i rozpacz precz!/ Ze szczęściem ludzkości w zgodzie/ Uchwyćmy duchowy miecz. Chociaż nas wrogi opaszą,/ Niech hasło bojowe brzmi:/ Za naszą wolność i waszą!/ Za przyszłych braterstwa dni!