Asnyk, Adam 2014-07-09 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-pijac-falerno/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka Pijąc Falerno text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3280.jpg Szentes, tm-tm@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3280 Adam Asnyk Pijąc Falerno Dosyć łez, po co te smutki?/ Czas się nareszcie rozchmurzyć,/ Poranek życia tak krótki,/ Trzeba go użyć. Szczerością pewnie się zgubię,/ Mimo to będę otwarty:/ Dawniej kochałem... dziś lubię/ Życie na żarty. Com kochał?... razem z miłością/ Pamięć rzuciłem za okno,/ A resztki wspomnień z radością/ W kieliszku mokną. Jeźli to miłość dziewczyny,/ Więc, by ukarać niewierną,/ Usiadłem na łonie Fryny,/ Pijąc Falerno. Jeśli to... lecz daj mi pokój/ Z bezpłodną ojcowizn schedą,/ Lepiej ty Fryne prorokuj/ Bachiczne Credo. Rozkoszy stawmy ołtarze;/ Pijacką miejmy bezczelność,/ A może znajdziemy w czarze/ I nieśmiertelność. Zdziwim się, a przy wdzięczności/ W piwnice pójdziemy rajskie,/ Wybierać z beczek wieczności/ Wina tokajskie. Tymczasem do wniebowzięcia/ Sposobiąc żądzę niezmierną,/ W twoje się chylę objęcia,/ Pijąc Falerno. Winnice na grobach rosną,/ A zatem z tych winogradów/ Ożywim wenę miłosną/ Prochem pradziadów. Życie nad śmiercią przeważa,/ Bo taka istnienia kolej;/ Wypijmy zdrowie grabarza.../ Wina mi dolej! Kto jeszcze nie przestał szlochać,/ Ten pewnie z własnej swej winy/ Nie może już pić... ni kochać/ Ładnej dziewczyny. Niech się więc kruszy przed niebem,/ Gotując się in aeterno:/ Pójdę za jego pogrzebem,/ Pijąc Falerno. Kto mi przerywa?... to duchy.../ Znane mi kiedyś przed chwilą.../ Brząkają w swoje łańcuchy,/ Mówić się silą. Chodźcie tu, moi najszczersi!/ Grzać się miłością i winem,/ Wszak nieraz piersią przy piersi/ Byliśmy czynem. Dziś wy cieniami marnemi,/ Skrwawione chylicie usta,/ Mnie zaś tu trzyma do ziemi/ Dziewczyna pusta. Więc klnijmy w pijanym szale/ Opatrzność niemiłosierną.../ W łeb sobie jutro wypalę/ Pijąc Falerno./ 1864