Asnyk, Adam 2014-07-09 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-pigmalion/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka Pigmalion text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3284.jpg Image from page 539 of "The German sectarians of Pennsylvania : a critical and legendary history of the Ephrata Cloister and the Dunkers" (1899), Internet Archive Book Images@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3284 Adam Asnyk Pigmalion Pani Maryi i Maryanowi Sokołowskim Jam cię wydobył z marmurów spowicia,/ Gdzie spoczywałaś bez kształtów na wieki,/ Nie powołana przez bogów do życia;/ Jam sercem cień twój odszukał daleki,/ Błądzący w istot niestworzonych rzędzie;/ Ja cię przeniosłem przez ciemne krawędzie/ Snu i nicestwa na ten świat słoneczny,/ Twojej piękności dając wyraz wieczny. Stworzyłem ciebie swojej piersi tchnieniem.../ I moja dusza w marmur moc przelała,/ Ażeby martwym przestał być kamieniem,/ I przybrał powab dziewiczego ciała,/ I zadrżał drżeniem bijącego łona,/ I tchem rozkoszy, którym zżywiona/ Zdajesz się na świat wybiegać z ukrycia,/ Spragniona blasków, miłości i życia. Dałem ci senne i spokojne trwanie,/ I słodkich wzruszeń dałem wdzięk zwodniczy,/ Przeczucie szczęścia, miłości zaranie,/ Uśmiech i wyraz niebiańskiej słodyczy,/ Wszystko ci dałem, wszystko co potrzeba,/ Prócz jednej iskry życiodajnej z nieba,/ I oto teraz zgryzota mnie kruszy,/ Że dając tyle, nie mogłem dać duszy. Bóstwa, co sięgnąć śmiertelnym nie dadzą/ Po tajemniczą, boską moc tworzenia,/ Karząc mnie zaraz, nieprzepartą władzą/ Do twej postaci przykuły z kamienia,/ I moje serce miłością wybucha/ Do tego kształtu, co stanął bez ducha,/ I burza uczuć namiętna i wrząca/ O twe kamienne stopy się roztrąca. Przy tobie każda inna piękność blednie,/ Jako noc w chwili, gdy świta poranek./ Nie dla mnie teraz rozkosze powszednie,/ Nie dla mnie zwykłe pieszczoty ziemianek,/ Nie dla mnie żywa usteczek wymowa,/ Ni uśmiech, który w rumieńcu się chowa:/ Bo tu na ziemi i w ciemnym Erebie/ Nie będę żadnej kochał, oprócz ciebie. Lecz próżno chciwie wyciągam ramiona,/ I próżno wszystkie powtarzam zaklęcia.../ Bo ty nie zstąpisz drżąca i stęskniona,/ I nie upadniesz w otwarte objęcia;/ Ogniem się piersi twoje nie zapalą,/ I nie poruszą żywą pragnień falą,/ W twych oczach płomień nie zabłyśnie świeży,/ I serce na mem sercu nie uderzy. Usta, co chylić zdają się tak skromnie,/ Czekając pierwszych pocałunków świtu,/ Te się miłośnie nie przybliżą do mnie,/ Nie zleją z memi w jedną pieśń zachwytu!/ Ty nie odpowiesz, choć jesteśmy sami,/ Dreszczem rozkoszy, rumieńcem i łzami,/ I nie zanurzysz duszy mej widomie/ W wspólnego szczęścia świetlanym ogromie. Zawsze stać będziesz nieruchoma, cicha,/ W marzeniu z łona martwości wysnutem,/ I sercu memu, co z pragnień usycha,/ Na skargi niemym odpowiesz wyrzutem:/ Że cię z nicości przywoławszy czarnej,/ Dałem istnienia tylko pozór marny!/ Będziesz mi wiecznie przypominać winę,/ Za którą cierpię, szaleję i ginę. Lecz niech tak będzie! Żałować nie mogę,/ Żem ciebie stworzył i ukochał razem,/ Bom twoim kształtom w przyszłość wytknął drogę,/ Ukrywszy płomień pod milczącym głazem.../ I po mej śmierci twa pierś marmurowa/ Całą mą duszę weźmie i przechowa/ I przystęp twórczym natchnieniem otworzy/ Dla przyszłych wieków nadchodzącej zorzy. Więc jako światło w grobowcu płonące/ Zniknionych światów zabłyśniesz urodą,/ I w ciemność iskier rozrzucisz tysiące,/ Któremi ludzkość poobdzielasz młodą./ W czasach pokrytych barbarzyństwa cieniem/ Ty będziesz niebios jasnem objawieniem,/ Przed którem dzikie plemiona uklękną/ Czcząc w tobie, boskie, nieśmiertelne piękno. Piękność wystąpi jako nowa siła,/ Co ponad żądzę zmysłową, namiętną,/ Serca pokoleń będzie podnosiła/ Kładąc pragnieniom szlachetniejsze piętno,/ I wschodząc w ciała czystości dziewiczej/ Krąg przeobrażeń przejdzie tajemniczy,/ Aż w ludzkich uczuć i czynów dziedzinie/ Wieczyste ducha piękności rozwinie.