Asnyk, Adam 2014-07-09 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-pierwiosnki/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka Pierwiosnki text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3277.jpg Graded Waves, haemengine@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3277 Adam Asnyk Pierwiosnki Dziewczę pierwiosnki zbierało, / Wesołe piosnki śpiewało, / A głos jej płynął po rosie/ W dalekim ginął rozgłosie. Śpiewała o młodym maju, / Co się przechadza po gaju; / Jak zima przed nim ucieka, / A on jej grozi z daleka, / Rozrzuca jasność i kwiecie/ I tak króluje na świecie. / Śpiewała o tej młodzieży, / Co się dziś bawi w żołnierzy; / Jak ją widziała po błoniu/ Przelatującą na koniu; / Za co się bije, to nie wie, / Lecz dobrze życzy jej w śpiewie/ A dalej o Matce Boskiej, / Co się zjawiła wśród wioski, / I ludek ciemny poucza, / Co mu najbardziej dokucza, / I kto dla niego jest wrogiem, / I kto odpowie przed Bogiem. / Śpiewała dalej, że z czasem/ Stanie lud cały pod lasem, / I pożałuje te dziatki, / Co giną, jak ścięte kwiatki, / Jako pierwiosnki narodu/ Zawcześnie zeszłe wśród lodu; / Lecz przecie śniegi roztają, / Sioła się kwieciem umają, / I lud jak ze snu zbudzony/ Stanie dla kraju obrony/ I w wielką zebrany chmarę, / Pociągnie za kraj i wiarę. Kiedy tak śpiewa, z za krzaków/ Wypada sotnia kozaków, / I woła oficer dziki: / «Dziewczyno, gdzie buntowniki? / Pokaż nam drogę, dziewczyno, / Niech te psy marnie wyginą! »/ «Bóg cię ukarze moskalu» --- / Odpowie dziewczyna w żalu, / «Że na krew ludzką tak chciwy/ Krwią zlewasz spokojne niwy, / I smutne kładziesz pokosy / Zabitych na leśne wrzosy... / Ja nie wiem, co to za jedni, / Lecz znałam w wiosce sąsiedniej/ Matki okryte żałobą, / Więc ich nie zdradzę przed tobą». Słysząc to starszy z siepaczy, / Dobył janczarki kozaczej, / I kulą posłał jej z dala/ Odpowiedź godną Moskala. A twarz dziewczyny pobladła, / U stóp leszczyny upadła, / Krwią się pierwiosnki oblały, / Na ustach piosnki skonały.