Asnyk, Adam 2014-07-09 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-orfeusz-i-bachantki/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka Orfeusz i bachantki text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3283.jpg Image from page 87 of "The industrial arts in Spain" (1879), Internet Archive Book Images@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3283 Adam Asnyk Orfeusz i bachantki Pani Maryi Ilnickiej CHÓR BACHANTEK Dionysos boski, boski,/ Przyszedł na świat uśmiechnięty,/ By przemienić łzy i troski/ W młodocianych żądz ponęty;/ W złotej czarze/ Przyniósł w darze/ Upojenia słodki szał,/ Dla spragnionych dusz i ciał!Z jego przyjściem proroctw ciemnych/ Ustąpiła cześć i trwoga,/ Ustał mściwy rząd Podziemnych,/ Słonecznego mając boga;/ Ziemia cała/ Zapomniała/ O żałobie przeszłych dni,/ I o szczęściu tylko śni.Orfeuszu! lirę swoją/ Do słodkiego nastrój brzmienia,/ Niech jej dźwięki rozkosz zdwoją,/ Co nam piersi rozpłomienia,/ Niech się w serca nasze leje,/ Niech zapala ogniem krew,/ Niechaj z nami wraz szaleje/ Słodki śpiew!Świeżej wiosny śpiewaj wdzięki,/ Niezmąconą życia radość,/ I ciał naszych powab miękki/ I namiętnych pragnień bladość./ Nowych światów pieśń weselną,/ Pieśń zmysłowych ponęt stwórz,/ Daj ją nagą i bezczelną/ W wieńcu róż! ORFEUSZ Powróciłem z podziemnej otchłani,/ Z posępnego umarłych królestwa,/ I wciąż widzę, jak cierpią skazani,/ Widzę wieczność męki i nicestwa.../ I straciłem u piekielnych progów/ Pamięć szczęścia i słonecznych bogów.Zostawiłem za straszliwą bramą;/ Mej miłości i walk moich ślady,/ A wyniosłem ból i rozpacz samą,/ Gdy w objęciach cień jej zniknął blady,/ A jam nie mógł powrócić przebojem/ Po jej życie, które było mojem.Wtedy pękły struny w mojej lirze,/ Struny serca, co tak dźwięczne były,/ I w piekielnym utonęła wirze/ Przeszłość pełna słodyczy i siły,/ A jam odszedł okryty żałobą,/ Zostawiając wszystko poza sobą.Nie żądajcie więc pieśni odemnie,/ Bo ja z wami w szeregu nie stanę,/ By na gruzach przeszłości nikczemnie/ Wielbić świata jaskrawą przemianę,/ I przed waszym schylając się bogiem/ Wydrzeć z serca, co było mi drogiem.Wszystkie wasze pragnienia i cele,/ Wszystko, co was upaja i pieści,/ I serc waszych bezwstydne wesele:/ Wszystko mojej urąga boleści,/ I pogardzam kłamliwą rozkoszą/ I bóstwami, co ją wam przynoszą. CHÓR BACHANTEK Czy słyszycie? czy słyszycie?/ Naszych bogów czcią pomiata,/ I znieważa nasze życie,/ Odrodzeniem gardząc świata;/ A więc pocóż z myślą chorą/ Wśród kwiecistych życia łąk,/ W drodze stawać ma zaporą?/ Niechaj ginie z naszych rąk! DIONYSOS Coście zrobiły!... Potrzaskana lira,/ I śpiewak martwy u stóp waszych leży,/ W ręku Bachantek, pod ciosem Satyra,/ Ucichł na zawsze zdrój melodyi świeży. I krwawym laurem uwieńczono skronie/ Tego, co wyraz ludzkiej dał rozpaczy,/ Wyraz tak śpiewny, że długo po zgonie/ Przemawiać będzie do smutnych słuchaczy. Taką jest zwykle sprawiedliwość świata,/ Która dawniejsze bożyszcza obala,/ Taką dla natchnień minionych zapłata,/ Kiedy kierunek zmieni rwąca fala. Trudno! nie można powstrzymać strumienia,/ Ani młodzieńczych uniknąć nadużyć,/ Kroczące naprzód nowe pokolenia/ Kruszą narzędzia, co im nie chcą służyć. Świat żywych musi niewdzięcznym pozostać/ Dla tych, co sercem z przeszłością związani,/ Zniknioną wiecznie opłakują postać,/ Myślą do ciemnej wracając otchłani. Musi zapomnieć ziemia o swych stratach,/ Aby na nowo stanęła w rozkwicie.../ W namiętnym szale i weselnych szatach/ Musi biedz dalej odmłodzone życie... Pobojowiska, gruzy i cmentarze,/ Muszą się pokryć kwiecistą zasłoną,/ I słodki napój musi szumieć w czarze,/ I poić nowych biesiadników grono. I słusznie rzesza żywych się domaga,/ By dla niej z pieśni nowa jasność biła,/ Świeża chęć życia i świeża odwaga,/ Coby ją naprzód w przyszłość prowadziła.