Asnyk, Adam 2014-07-09 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-odpowiedz/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka Odpowiedź text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3274.jpg #sky #abstract #light #angle #liverpool #liverpool1 #line #roof #blue, Karen_O'D@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3274 Adam Asnyk Odpowiedź Księżycowe nikłe tęcze,/ Rozwieszone mgły pajęcze,/ Na leciuchne tkać przędziwa,/ Chore serca do snu tulić,/ Blaskiem srebrnych snów rozczulić,/ Jak kochanka pieszczotliwa; Bladych dziewic wiotkie żale,/ Stroić w świeżej krwi korale/ I żałobne rzucać kwiaty,/ I Filonów dniowe troski/ W harmonijne przelać zgłoski,/ Jak w motyli rój skrzydlaty. Nogą oprzeć się na grobie/ I uwielbić ludzkość w sobie,/ I uwielbić się w ludzkości,/ I każdemu, co dziś żywy/ Oddać pokłon sprawiedliwy,/ A spróchniałe uczcić kości: To są jasne drogi wieszczów,/ Co w ulewie krwawych deszczów/ Przy swej wierze się ostali,/ A zbawienia żądni świata,/ Za ofiary i za kata/ Rzeki gorzkich łez wylali. Oni ziemię rozserdecznią,/ Pamięć wielkich dzieł uwiecznią,/ I swą pieśnią porwą duchy/ W Elizejskie błogie pola,/ Gdzie zapomną, że niewola/ Wpiła w cielsko swe łańcuchy. Więc za niemi i w ich ślady/ Do błyszczącej gwiazd plejady,/ Roztkliwione spieszcie cienie,/ W harmonijnym westchnień szmerze,/ Z aniołami wejść w przymierze/ I zwiastować przebaczenie. I wyjednać nam co czarni,/ I skalani i poczwarni,/ Długą mękę, co grzech gładzi,/ I litości srebrne wieńce,/ Rzucać na te potępieńce,/ Co męczarni są nie radzi. Lecz tu, w ciemnej piekieł kuźni,/ Moc zuchwała niebu bluźni,/ Butwiejące rwie całuny;/ I narusza kość spruchniałą,/ Chce ją ubrać w nowe ciało,/ A uzbroić ją w pioruny. Ezechiela wtórząc głosom,/ Urągając się niebiosom,/ Każe nowym duchom zstąpić,/ I ożywić prochy łzawe,/ Nowej śmierci dać na strawę,/ A płomieni swych nie skąpić. Więc się wichrzy, więc się kłębi,/ W zatraconych światów głębi/ Jadowita tryska piana;/ Śród podziemnych prac mozołu,/ Z grobowego wybiedz dołu,/ Spieszy zgraja krwią zbryzgana. Archanielskie bledną twarze,/ Gdy na słońce się ukaże/ Chciwość życia i zawziętość,/ Co swą przyszłość chłonąc w płuca,/ Starą, zgniłą krew wyrzuca,/ I nie uczci żadną świętość. A w namiętnych rwąc poskokach,/ Nie w pokutnych długich zwłokach/ Jasne zyskać chce męczeństwo,/ Lecz toruje nowe drogi,/ Lecz gliniane wali Bogi,/ Gwałtem bierze człowieczeństwo. Takim duchom więc przystało/ Nie przebrzmiewać dawną chwałą,/ Lub dziękczynne hymny głosić;/ Lecz w zawodów ciągłej kaźni,/ Bez litości, bez bojaźni,/ W niebo wściekłą pięść podnosić. I rozpalać gniewu burze,/ Błyskawice rzucać duże/ I panować zawieruchom;/ Z grobu kości powywlekać,/ I nad niemi sąd oszczekać,/ I spokoju nie dać duchom. Neapol w październiku 1864