Asnyk, Adam 2014-07-09 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-nad-przepascia pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/Nad_przepa%C5%9Bci%C4%85 Wiersz Pozytywizm Liryka Nad przepaścią text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/14349688052_0f6f6b82c2_k.jpg Fallen Sea Stack, Oisin Patenall, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4361 Adam Asnyk Nad przepaścią Usunięto zbędne cudzysłowy na początku wersów. Z przepaści ciemne widmo wstało... / I na urwisku stromem/ Wędrowca w drodze zatrzymało/ Bezkształtnym swym ogromem. Przyszło go trwożyć groźną mocą, / Co ludzkie serca gnębi, / Unicestwienia głuchą nocą, / Próżnią bezdennej głębi. I zasłoniwszy błękit, rzecze: / «Nic ciebie nie ocali, / Z tego rozdroża o człowiecze, / Już niema wyjścia dalej! Próżno na przekór twardym losom/ Zmierzałeś wciąż do szczytu/ I próżno chciałeś kraść niebiosom/ Zagadkę swego bytu. Szalona pycha ciebie zwiodła, / Myślałeś, że bez końca/ Będziesz nieść w górę ludzkie godła, / Do prawdy zdążać słońca. Wiedz, że nie może nikt bezkarnie/ W bezdenną toń spozierać... / I musisz wszystkie przejść męczarnie, / I zwątpić... i umierać... To światło, z którem dumnie kroczysz/ Na to ci tylko służy, / Byś ujrzał przepaść, gdzie się stoczysz/ Na końcu swej podróży. Tem światłem mar uroczych roje/ Spłoszyłeś na swej drodze, / Uniosły z sobą szczęście twoje... / A za to ja przychodzę. Na miejsce jasnej ich gromady, / Co pierzchła już skrzydlata... / Przybywam jako cień zagłady/ I wiecznej nędzy świata». A człowiek na to: «Marny cieniu, / Coś postać wziął olbrzyma, / Idę ku swemu przeznaczeniu, / I nic mnie nie zatrzyma. Do góry, naprzód, wciąż przez wieki, / Z tem światłem, co mi dano, / Muszą w przyszłości kraj daleki/ Za jutrznią biedz różaną. Muszę zdobywać krok za krokiem, / Zdążając wiecznie za nią, / Na stromych ścieżkach walczyć z mrokiem/ I chwiać się nad otchłanią. Niejedne widma przychodziły, / By wieść mnie na bezdroże, / Niejeden sen mnie wabił miły/ Na kwiatów miękkie łoże. Spędziłem wszystkie mary piękne, / By prościej iść do celu, / I ciebie teraz się nie zlęknę/ Posępny kusicielu. I ty ustąpić musisz z drogi: / Zwodnicza twa potęga! / Po nad nicestwa ciemne progi/ Duch ludzki wyżej sięga!»