Asnyk, Adam 2014-07-09 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-na-obchod-slowackiego/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka Na obchód Słowackiego text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3271.jpg Color Burst, Donna McNiel@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3271 Adam Asnyk Na obchód Słowackiego Poeto! oskarżono ciebie przed narodem,/ Że kazałeś bezwładnym poruszać się bryłom,/ I po swej śmierci niosąc pieśń jak sztandar przodem,/ Prowadziłeś bezbronne zastępy na wyłom,/ Gdzie bez nadziei zwycięstw lały krew obficie./ Jeśli to twoją winą? że budząca życie/ Pieśń jak orkan wstrząsnęła śpiącą grobów ziemię/ I na chwilę zwiększyła naszych nieszczęść brzemię,/ Krwawe widmo ojczyzny wywołując z trumny,/ Jeśli to twoją winą? że pchany rozpaczą/ Naród zerwać chciał więzy: to możesz być dumny!/ Ci, którzy ucierpieli najwięcej, przebaczą!/ I Polska ci przebaczy, kochający synu,/ I nie będzie dla ciebie żałować wawrzynu./ Bo święte hasła twoje, to nie hasła chwili,/ Co przepadają marnie w ciężkich dniach rozbicia;/ Wiara twa nie zawiedzie, miłość nie omyli,/ Lecz poprowadzi naród do nowego życia./ Mylą się pokolenia w dróg swoich wyborze,/ Jednak cel postawiony mylnym być nie może./ Gdyby nie głos natchniony narodowej lutni,/ Który nie dał zmęczonym usypiać w letargu,/ Czemżebyśmy dziś byli my nędzarze smutni?/ Gromadą niewolników na publicznym targu,/ Narodem bez przyszłości, bez celu, bez cześci,/ Którym pan jego gardzi, chociaż czasem pieści. Wprawdzie by nas żywiła szczodrzej polska gleba,/ A plon nasz by nie poszedł na pastwę płomieni;/ Wprawdzie byłoby lepiej tym zjadaczom chleba,/ Którzy się tuczyć pragną z losem pogodzeni;/ Lecz nad przyszłością naszą noc by zaszła głucha/ I naród cały został bez serca i ducha... Że tak nie jest, to twoja, o poeto, wina,/ Więc potomność już wyrok ogłaszać poczyna,/ I laur, który od dawna tobie się należy,/ Pośród nowych pokoleń bierzesz z rąk młodzieży.