Asnyk, Adam 2014-07-09 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-na-nowy-rok/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka Na Nowy rok text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3300.jpg ♥～(‘▽^人), FluffyPuppy?@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3300 Adam Asnyk Na Nowy rok Słyszycie! północ już bije,/ Rok stary w mgły się rozwiewa,/ Jak sen przepada.../ Krzyczmy: Rok nowy niech żyje!/ I rwijmy z przyszłości drzewa/ Owoc, co wiecznie dojrzewa,/ A nie opada. Rok stary, jak ziarnko piasku,/ Stoczył się w czasu przestrzenie;/ Czyż go żałować?/ Niech ginie! bez łzy, oklasku,/ Jak ten gladyator w arenie,/ Co upadł niepostrzeżenie,/ Czas go pochować. Bywały lata, ach! krwawsze,/ Z rozpaczy jękiem lecące/ W przeszłości mrok,/ A echo powraca zawsze,/ Przynosząc skargi palące.../ Precz z smutkiem! Życzeń tysiące/ Na Nowy Rok! Z pod gruzów rozbitych złudzeń/ Wynieśmy arkę rodzinną/ Na stały ląd!/ Duchowych żądni przebudzeń,/ Potęgą stańmy się czynną,/ Bacząc, by w stronę nas inną/ Nie uniósł prąd. Rozumu! niezgiętej woli,/ Prawdziwej duchowej siły/ I serc czystości!/ A Bóg nam stanąć pozwoli,/ I z naszej skromnej mogiły/ Dzieci się będą uczyły:/ Jak żyć w przyszłości. W olbrzymim pokoleń trudzie/ Bądźmy ogniwem łańcucha,/ Co się poświęca;/ Nie marzmy o łatwym cudzie!/ Najwyższy heroizm ducha/ Jest walką, co nie wybucha,/ Pracą bez wieńca. Uderzmy w kielichy z winem/ I bratnie podajmy dłonie,/ Wszakże już czas!/ Choć różni twarzą lub czynem,/ Niech nas duch jeden owionie,/ Niech zadrży miłością w łonie/ I złączy nas! Bo miłość ta, która płynie/ Z poznania ziemskiego mętu,/ Jest światłem dusz!/ Choć Bogu wznosi świątynie,/ Potrafi zstąpić bez wstrętu/ I wyrwać słabych z odmętu/ W pośrodku burz. Niech żyją pierwsi w narodzie!/ Jeżeli zawsze są pierwsi/ I w poświęceniu./ Gdy z czasu potrzebą w zgodzie,/ W szlachetnym czynie najszczersi,/ Swą dumę umieszczą w piersi,/ A nie w imieniu! I ci, co żadnej spuścizny/ Na grobie matki nie wzięli/ Prócz łez, niech żyją!/ Jeżeli miłość ojczyzny/ Jako synowie pojęli,/ I na wyłomie stanęli,/ Gdzie gromy biją. Spełnijmy puhary do dna/ I życzmy sobie nawzajem/ Szczęśliwych lat!/ Niech myśl powstanie swobodna/ I światło błyśnie nad krajem!/ Bogu w opiekę oddajem/ Przyszłości kwiat. Tych naszych braci, co cierpią,/ Miłością naszą podnieśmy/ Męczeński ród./ Niech od nas pociechę czerpią,/ Nadzieję w ich sercach wskrześmy,/ Wołając: jeszcze jesteśmy,/ Niech żyje lud!/ 1867