Asnyk, Adam 2014-07-08 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-mysli-ulotne pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/My%C5%9Bli_ulotne Wiersz Pozytywizm Liryka Myśli ulotne text 0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3224.jpg nuanced with depth, \u2593\u2592\u2591 TORLEY \u2591\u2592\u2593@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3224 Adam Asnyk Myśli ulotne I Bellerofon, gdy Meduzy głowę/ Odciął jednym zamachem żelaza, / Ujrzał z krwi jej powstające nowe/ Dwa zjawiska: lotnego Pegaza/ I Chimerę, która w pierwszym skoku/ Ani chwili nie dotknęła ziemi, / Lecz w różowym zniknęła obłoku, / Ziejąc w koło ogniami złotemi. / Odtąd służy ten rumak skrzydlaty/ Do wycieczek w ponadziemskie światy, / A Chimerę w nieskończonej toni/ Serce ludzkie zawsze jeszcze goniA Chimerę w nieskończonej toni/ Serce ludzkie zawsze jeszcze goni --- Zob. Sfinks, 1908. IV. Józefowa Kotarbińska, Ze wspomnień o Adamie Asnyku.. II Jeżeli życia twojego ścieżka/ Zawiedzie ciebie w gaje kwieciste, / Jeżeli szczęście z tobą zamieszka/ Niosąc ci wszystkie rozkosze czyste; Jeśli nie doznasz nigdy zawodów/ W tem, co najdroższem dla siebie zwiesz, / Korzystaj z życia weselnych godów, / Patrz w jasne niebo, kochaj i wierz. Lecz pomnij, że ta szczęśliwość cała/ Snem będzie tylko, co zmysły pieści, / Jeśli nie będzie z ciebie spływała/ Na cudze smutki, łzy i boleści. III Ten jest prawdziwie samotnym na ziemi, / Kto nawet współczuć nie umie z drugiemi. IV Kto się waha, z obawy, że myśl, co w nim drzemie, / Straci na swej piękności, zstąpiwszy na ziemię, / Przejść przez wszystkich walk ludzkich i zawodów stopnie, / Ten zwiędnie w pożądaniach, niczego nie dopnie. V Nie rozumiemy z ludzi nikogo/ I właśnie dla tej przyczyny, / Swych bliźnich zawsze sądzimy wrogo/ Myśli, uczucia i czyny. I siebie samych pojąć nam trudno, / Więc znowu z tej samej racyi/ Nad swoją rolą, choćby obłudną, / Jesteśmy wciąż w admiracyi. VI Skoro kto rzuci myśl nową/ Opinia kręci swą głową; / Zaraz podnoszą się krzyki: / «Jakiż paradoks to dziki! / Dla ludzi i dla społeczeństw/ Kryjący zbiór niebezpieczeństw». / Lecz z czasem, gdy coraz dalej/ Z tą myślą się spoufali, / Woła opinii trybunał: / «Ależ to prosty komunał!» VII Wszystko przemija! Nawet ból i smutki. / I kiedy człowiek swego kresu blisko, / Spokojniej patrzy z swojej wątłej łódki/ Na wściekłość burzy i fali igrzysko, / Inaczej sądzi sen żywota krótki/ I walk namiętnych niknące zjawisko... / Serca nie szarpie rozpaczy mu żmija, / Bo już do brzegu cichego dobija. VIII Czasami kult równości jest ukrytą chętką, / By się wynieść nad innych skutecznie a prędko, / I hasła wyrównania służą za piedestał/ Temu, co w duszy równym tłumowi być przestał. IX Wierzaj w serc ludzkich piękność idealną, / I tą pięknością karm się i napawaj/ I rosę uczuć zbieraj niewidzialną; / Lecz swego szczęścia na próbę nie dawaj, / I nie doświadczaj tych uczuć trwałości, / Które ci sączą słodki sen miłości. X Zranionym sercom potrzeba/ Błękitów nieba, / Skrzydlatej modlitwy gońca, / Pogodnych uśmiechów słońca/ Ciszy bez końca... Lub burzy, która przygłuszy/ Żrący ból duszy, / I czarnej, wyjącej nocy, / Co będzie osłonić w mocy/ Ich płacz sierocy. XI Ruszając w drogę w życia poranek/ Widzimy w dali, / W mgle, co się pali, / Zwodnicze szczęścia obrazy, / Kwiatów oazy, / Cudne postaci niebianek. Gdy dochodzimy do kresu drogi, / Cień spotykamy tylko złowrogi. / Za to za nami/ Lśni się tęczami/ Początek przebytej drogi. 14 stycznia 1896... 14 stycznia 1896 --- autograf w posiadaniu Lucyny Kotarbińskiej w Warszawie. XII Kto nie umie z piersi własnej/ Wysnuć uczuć tęczy jasnej/ I miłością świat obdzielić; Kto nie umie raju stworzyć/ I w nim szczęściem drugich ożyć/ I w ich losy swoje wcielić, Ten, choć duszy swej nie splami, / Nie wyprosi niebios łzami/ Jałowemi. Odkąd z raju nas wygnano, / Trzeba kochać i kochaną/ Być na ziemi.Kto nie umie (...) Być na ziemi. --- jest to jeden z wierszy, pisanych na tekturowych paletkach dla protektorek balu na szkołę polską w Białej im. Asnyka. XIII Nie baw się w bohatera! / Nadludzką nie błyszcz cnotą: / Kto w górę wciąż spoziera, / Ten łatwo wejdzie w błoto. XIV Ten ma największe hojności porywy, / Komu fortuna odmówiła mienia; / A ten najbardziej bywa gadatliwy, / Co nie ma właśnie nic do powiedzenia. XV Antysemityzm dziś już prowadzą handlarze, / Z których każdy dla siebie pewien zysk w nim widzi; / Skoro się interesem korzystnym pokaże, / Niezawodnie go ujmą w swoje ręce Żydzi. XVI Dla serc szlachetnych najwyższą rozkoszą, / Gdy drugim radość w niedoli przynoszą. XVII Na własne mroki najlepszą pociechą, / Zapalać światło pod ubogą strzechą. XVIII Najczystszą dumą: gdy sami w potrzebie/ Nic nie żądamy od świata dla siebie.