Asnyk, Adam 2014-07-08 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-memnon pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/Memnon Wiersz Pozytywizm Liryka Memnon texthttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3231.jpg Vibrant Blend, Dimmed@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3231 0.3 Adam Asnyk Memnon Usunięto zbędne cudzysłowy na początku wersów. PP. Trojackim. Niedaleko oceanu wybrzeży,/ W cichej grocie, gdzie się jutrznia zwykła kryć,/ Ranny Memnon na wilgotnych mchach leży,/ I nie może umrzeć, ani żyć. Co noc Eos nim wybiegnie w niebiosa,/ Tam przychodzi nad swym synem ronić łzy,/ I na chwilę macierzyńskich łez rosa/ Z jego czoła spędza ciężkie sny. Wtedy rwie się z jego piersi zbolałej/ Cichej skargi melodyjny, smutny ton,/ Przypomina dni wielkości i chwały,/ I swej matce tak się skarży on: «Czemuś ty mi wyprosiła o matko!/ Tego trwania pośmiertnego straszny dar?/ Żem pozostał dla podziemnych zagadką,/ A dla żywych jedną z próżnych mar. Po co było żądać dla mnie u bogów/ Świadomości, z której płynie tylko ból,/ Po co było zatrzymywać u progów,/ Gdym miał odejść do szczęśliwych pól? Lepiej było wraz z cieniami innemi/ Naraz stracić całą pamięć ziemskich dni,/ Niż pozostać nawpół martwym na ziemi,/ Z sercem, które o przeszłości śni. Co mi z tego, żem przechował zamkniętą/ Skrę żywota przez tę długą grobu noc,/ Gdy mi wszystkie jego dary odjęto:/ Dzielność, chwałę i królewską moc! Każdy może mnie znieważać bezkarnie, / Może śmiało bezwładnego deptać lwa... / A ja muszę znosić wszystkie męczarnie, / Bo tak chciała, matko, miłość twa!» Na to Eos z macierzyńską pieszczotą: / «Synu --- rzeknie --- biedny synu mój! / Znosić musisz taki smutny los po to, / Byś mógł powstać na ostatni bój. Przeznaczenie próśb daremnych nie słucha, / Wszystko trzeba okupywać nam, / Trzeba w grobie zdobyć nową moc ducha/ Chcąc do życia znów powrócić bram».