Asnyk, Adam 2014-07-08 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-j-kollarowi pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/J._Kollarowi Wiersz Pozytywizm Liryka J. Kollarowi texthttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3240.jpg Visitors Descend..., laszlo-photo@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3240 0.3 Adam Asnyk J. Kollarowi Wieszczowi odrodzenia Czech. Gdy lud Wasz wielką rocznicę dziś święci, / Ja, polski pieśniarz, idę do Was w gości/ Oddać hołd Wieszcza Waszego pamięci/ I w cichem święcie słowiańskiej jedności/ Wraz z wami sercem udział wziąć pospołu/ Przy uczcie duchów, u wspólnego stołu. Przed bohaterem, który w bój bezkrwawy/ Prowadził naród, budząc go do życia, / I z tej uśpionej, pięknej Córki Sławy, / Zbutwiałe grobu otrząsał spowicia, / Z pokorą swoje uginam kolano, / Wpatrzony w zorzę geniuszu świetlaną. Przed wodzem, który wówczas stał na straży, / Gdy mrok niewoli ćmił wzrok ludu wszędzie, / I białogórskich podjął pieśń cmentarzy, / I kształcił śpiewne języka narzędzie, / Przed ojcem pieśni wiodącej do czynu, / W imieniu Polski składam liść wawrzynu. Bliższym jest bowiem dla polskiego serca/ Ten, który skupia, niż ten co rozprzęga, / Droższym, kto wskrzesza, niż ten, co uśmierca, / I żadna władców światowych potęga, / I żadna chwała równać się nie może/ Z tą, co ludowi nową niesie zorzę. Cześć śpiewakowi, który w śnie proroczym/ Czuł, że z letargu cały naród wskrzesi! / Cześć hetmanowi, w którego ślad kroczym/ Ku odrodzeniu z Wami, bracia Czesi! / Przez trud pokoleń i duchów torturę, / By oswobodzić piękną Sławy Córę. O Córko Sławy! zostań wierną sławie, / Tej nieskalanej łzami i krwią cudzą: / Niech cię rządzące zwycięsko bezprawie, / Ani wszechwładztwa pokusy nie łudzą. / Szukaj natchnienia i sił w samej sobie, / I w tej przeszłości, która żyje w grobie! Idź raczej z tymi, co cierpią i walczą, / Nie chcąc zatracić samobójczo ducha, / I stać się tłuszczą helotów służalczą, / Nad którą dziejów noc zapadnie głucha: / Niż z tym olbrzymem, co krocząc zuchwały/ Wszystkie ludzkości depcze ideały. Przyjdzie czas, w którym wypełnią się jeszcze/ Tylko w zmienionej przez dzieje postaci, / Waszego piewcy te natchnienia wieszcze/ O świętej zgodzie wśród słowiańskiej braci. / Skryte marzenia czas urzeczywistni: / W objęcia sobie padną nienawistni! Gdy prąd duchowy, co kajdany łamie, / Wszystkich podniesie i usamowolni, / Wtedy staniemy do ramienia ramię, / Równi z równymi i z wolnymi wolni! / I Słowiańszczyznna cała, silna, młoda, / Przy bratniej uczcie ręce sobie poda.