Asnyk, Adam 2014-07-08 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-j-i-kraszewskiemu pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/J._I._Kraszewskiemu Wiersz Pozytywizm Liryka J. I. Kraszewskiemu text 0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3236.jpg esophagus., Ricky Flores@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3236 Adam Asnyk J. I. Kraszewskiemu U nas, gdzie przodownikom narodowej pracy/ Trud ciężkiego żywota jedyną nagrodą, / U nas, gdzie oni idą kornie jak żebracy/ Przed tłumem, co za sobą do przyszłości wiodą, / I siejąc ziarno myśli za wszystkie korzyści/ Zbierać muszą zatruty owoc nienawiści. U nas nie znajdzie lauru dla uczczenia głowy/ Tego, co żył boleścią i życiem narodu; / Laur zresztą niepotrzebny, wieniec piołunowy/ Więcej uświęca drogi twojego pochodu, / I większą ponad inne cześcią cię otacza, / Żeś wziął zapłatę godną polskiego tułacza. Ten wieniec ci podano nieraz, bądź więc dumny! / Pełzającej mierności nigdy nim nie wieńczą; / Zapracowałeś ciężko na gniew bezrozumny/ Niewygasłą miłością i wiarą młodzieńczą. / Możesz więc ze spokojem dług wdzięczności spłacać, / I jak dotąd, kraj myśli skarbami wzbogacać. Co tobie po uznaniu, po uwielbień szmerze, / To zostaw tym, co wszystko wraz z oklaskiem tracą: / Ciebie wstająca Polska w nowy blask ubierze, / Boś całe pokolenia swą wychował pracą, / I niósł pochodnię prawdy wśród niechętnych syku, / Niezmordowany polskiej myśli pracowniku! Dość ci na teraz hołdu, który niewidomie/ W serc skrytości szlachetnem uczuciem wykwita, / Wszak tobie towarzyszy wśród walk na wyłomie, / Prawdy, dobra i piękna miłość niespożyta? / Ta wyda plon obfity i gdy polskie niwy/ Błysną dojrzałem ziarnem, zbierzesz plon prawdziwy!