Asnyk, Adam 2014-07-08 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-herakles pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/Herakles Wiersz Pozytywizm Liryka Herakles text 0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3238.jpg Ice Shapes, digitalmindphotography@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3238 Adam Asnyk Herakles I Greckie go mity Heraklesem zwały, / Chociaż właściwie ludem się nazywa; / Na wieczną pracę nieba go skazały, / Więc jego ramię nigdy nie spoczywa. Jest pracowity, silny i wytrwały, / Lwia skóra nagie barki mu pokrywa, / Lecz wobec pana swojego nieśmiały, / Łańcuchów swoich sam kuje ogniwa, I spełnia wszystkie najcięższe zlecenia. / Kiedy podniesie maczugę, to straszny! / A jednak stąpa cicho, najzwyczajniej, Pełen zaparcia i upokorzenia; / Śmieją się z niego, że jest za rubaszny, / Kiedy go widzą w augiaszowej stajni. II Dziewicza Muza nieraz wstydem spłonie, / Widząc, jak grubej oddany swawoli, / Pijaną orgią gasi ogień w łonie, / Pragnąc zapomnieć o tem, co go boli; Lub gdy rozżarty nadmiarem niedoli/ Chwyta w szaleństwie za trujące bronie, / I na świat biegnie w niszczyciela roli, / I krwią niewinnych plami swoje dłonie! Jednak pomimo tych wybuchów szału, / Przez które w niwecz idzie wieków praca, / I wielkich czynów szereg się zaciera, Z obłędu swego budząc się pomału, / Kornie na dawne stanowisko wraca, / I spełnia dalej dzieło bohatera. III On bohaterstwo swoje mało ceni, / I nie wie jeszcze, czem jest i czem będzie, / Nie wie, że cało wyszedłszy z płomieni, / Miejsce dla siebie wśród bogów zdobędzie; Lecz wiedzą o tem bogowie strapieni, / Co w nim mieć chcieli posłuszne narzędzie, / Więc cały Olimp z wściekłości się pieni/ I prześladuje go zawsze i wszędzie. Jeszcze w kolebce posyłał mu gady, / Aby go zgniotły w duszącym uścisku, / I wciąż tysiącem olbrzymów nań godzi. Bezsilne gniewy, zasadzki i zdrady! / Będzie zwycięzcą... i przy gromów błysku/ Prometeusza z więzów wyswobodzi!