Asnyk, Adam 2014-07-08 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-galazka-jasminu pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/Ga%C5%82%C4%85zka_ja%C5%9Bminu Wiersz Pozytywizm Liryka Gałązka jaśminuhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3233.jpg Cornus sericea, harshxpatel@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3233 text 0.3 Adam Asnyk Gałązka jaśminu Poprawiono błędy źródła: nic -> nie; ,,O, niedobry, jak mnie możesz smucić! -> --- ,,O, niedobry, jak mnie możesz smucić! Usunięto zbędne cudzysłowy na początku wersów. Tam, pod niebem południa palącem, / Szło ich dwoje pod mirtów alei, / Słów namiętnych rzucając tysiącem; / Lecz nie było tam słowa nadziei. / Pożegnanie ostatnie na wieki... / To trwa długo... i wstał księżyc blady, / A westchnienia powtarzał daleki/ Szum płaczącej kaskady. Obcy młodzian opuszczał dziewczynę, / Co jak powój w jego serce wrosła, / I porzucał słoneczną krainę, / Lecąc na śmierć, gdzie rozpacz go niosła. / Więc targając serdeczne ogniwa/ Czuł, że serce z swej piersi wydziera, / I że młodość ta jasna, szczęśliwa, / W jej uścisku umiera. Biedne dziewczę zrozumieć nie zdoła, / Że jest wyższa nad miłość potęga, / Że głos smutny, głos grobów anioła, / W jej objęciach go jeszcze dosięga,/ Więc się skarży jak dziecię pieszczone: / --- «O, niedobry, jak mnie możesz smucić!/ Twoje słowa mnie ranią szalone, / Nie mów, że chcesz mnie rzucić! Cóż mieć możesz na ziemi droższego/ Nad mą miłość?... Gdy ta cię nie wstrzyma, / Idź»... Tu głosu zabrakło drżącego, / I spojrzała smutnemi oczyma: / --- «Patrz, me serce omdlewa mi w łonie, / Łez mi braknie i w oczach mi ciemno... / Masz tam ginąć gdzie w dalekiej stronie, / To umrzyj razem ze mną! Tak, o dobrze! Nie będę po tobie/ Więcej płakać, ni gorzko się smucić, / Ale razem w jednym spoczniem grobie, / I nie będziesz już mnie mógł porzucić; / Wieczność całą prześnimy tak błogo, / I przebaczy nam Bóg miłosierny!.../ Ja prócz ciebie nie mam tu nikogo, / A ty idziesz niewierny!? Nie chcesz umrzeć i nie chcesz żyć razem?.../ Idź szczęśliwy! Twa kochanka biedna/ Przed cudownej Madonny obrazem/ Szczęście tobie u Boga wyjedna. / Teraz jeszcze mej prośbie serdecznej/ Uczyń zadość, bo cierpię ogromnie,/ Gdy pomyślę, że w rozłące wiecznej/ Możesz zapomnieć o mnie. Tyś tak lubił wonny kwiat jaśminu, / Ja go odtąd na mem sercu noszę»... / I odpięła chusteczkę z muślinu/ Mówiąc dalej: «Weź gałązkę, proszę, / A ta druga na sercu zostanie, / Mówić będzie o tobie, jedyny! / Gdy nie przyjdziesz na moje wołanie, / Łzą się zroszą jaśminy...» I oparta na jego ramieniu, / Wpół zemdlona kwiaty do ust ciśnie, / I tak stoją oboje w płomieniu, / I ust dwoje na kwiatach zawiśnie, / Aż nareszcie wydarł się z objęcia, / I rzekł do niej: --- «O, żegnaj mi droga! / Gdy mię twoje nie zbawią zaklęcia, / Spotkamy się u Boga! Ja nie mogę pozostać przy tobie, / Choć twój jestem na wieki, dziewczyno! / Bo mnie duchy wzywają w żałobie, / Bym szedł z tymi, co marnie dziś giną. / Słyszę okrzyk z krwawego zagonu, / Słyszę matkę wołającą: Synu! / Lecz zachowam, zachowam do zgonu/ Tę gałązkę jaśminu...»/