Asnyk, Adam 2014-07-08 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-fresk-pompejanski pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/Fresk_pompeja%C5%84ski Wiersz Pozytywizm Liryka Fresk pompejański text0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3226.jpg Pompei 2012, ho visto nina volare@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3226 Adam Asnyk Fresk pompejański Zielone, wonne gaje rozsiadły się wkoło, / Po uroczych pagórkach zbiegając w doliny; / Gdzieniegdzie dąb lub kasztan podnosi swe czoło, / Po nad drobniejsze mirty, laury i jaśminy. / Łagodnie pluszczą źródła skryte gdzieś w zieleni, / I z melodyjnym szmerem z skał ściekają dalej, / Srebrzystym wężem migną wśród łomu kamieni/ I pod sklepieniem dębów w cichej płyną fali. W powietrzu pełno woni, ciepła, barw i blasku, / I błękit przesiąknięty tem światłem gorącem, / Zda się lśnić niby pyłkiem złocistego piasku, / I tęczowych iskierek połyskać tysiącem. / W tem ciepłem oświetleniu żywa drzew zieloność/ Przyjmując połysk złoty na szmaragdy swoje, / Harmonijnie w błękitną spływa nieskończoność. / Gaje, błonia i wzgórza, i przejrzyste zdroje, / Pełne uśmiechu szczęścia i rozkoszy dreszczu, / Wdzięczą się jak Danae w złotym bóstwa deszczu. Wszystko płynie weselem, wszystko tchnie rozkoszą, / Czarem młodego życia i wiośnianych rojeń./ I miłosne marzenia pierś ziemi podnoszą/ Żądzą namiętnych wzruszeń i słodkich upojeń. Różowo płoną laury, mirty pruszą śniegiem/ Delikatnego kwiecia, które wietrzyk strąca, / I wstydliwie szeleszczą ponad wody brzegiem, / Gdy pierś białą odsłoni Najada płynąca. Na głazie zarośniętym jedwabistą pleśnią, / W cieniu starych kasztanów siedzi Pan rogaty: / Ucieszne bóstwo lasów, i weselną pieśnią/ Wypełnia rozbawione, szalejące światy. / Kosmate koźle nogi podwinął pod siebie, / I uwieńczon różami w flet zawzięcie dmucha, / A śpiew płynie po ziemi, po wodzie i niebie, / I kwili, wzdycha, pieści i miłośnie grucha, / Aż sam Pan upojony własnych brzmień słodyczą, / Twarz przekrzywia podziwem i muska swą brodę, / Patrząc się jak artysta z miną tajemniczą/ Na pląsające Nimfy nadobne i młode. / Te przywabione pieśnią wybiegły z ukrycia, / I tańczą lotną stopą po miękkiej murawie... / Szał tańca i pustoty, czar wiosny i życia/ Ogarnia tanecznice. W rozkosznej postawie/ Z wzburzoną piersią w błękit rzucone świetlany, / Wzlatują rozpuściwszy na wiatr włosów sploty, / I drażnią skryte w mirtach Fauny i Sylwany, / I omdlewają z zbytku namiętnej pustoty.