Asnyk, Adam 2014-07-08 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-dzien-wczorajszy pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/Dzie%C5%84_wczorajszy Wiersz Pozytywizm Liryka Dzień wczorajszy text0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3221.jpg blue tunnel, vl8189@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3221 Adam Asnyk Dzień wczorajszy Usunięto zbędne cudzysłowy na początku wersów. Piotr teraźniejszość wyklina, / Wszyscy gniewają go ludzie: / Gniewa zalotna dziewczyna/ I piesek, co szczeka w budzie. Gorszą go nowe kierunki, / Potępia działalność cudzą, / Dzieci na łonie piastunki/ Już jego odrazę budzą. Wszędzie zepsucie go ściga, / Próżno sam stoi na straży, / Zwycięża w świecie intryga/ Żydów i Wolnych mularzy. Zalewa ziemię wokoło/ Rozpusty bezwstydny cynizm/ Jak hydra podnosi czoło/ Socyalizm i jakobinizm. Znikąd nie widać pociechy, / Więc przepowiada narodom, / Za wszystkie tych czasów grzechy, / Los straszny biblijnych Sodom. «Dawniej, to wspomnieć aż miło, / Nic nie kosztował nas najem, / Wszystko się samo robiło/ I życie było, ach, rajem. Podatków nie gniotło brzemię, / A pan spokojnie sprzedawał/ Jeśli nie całą swą ziemię, / Przynajmniej dobry jej kawał. Moralność kwitła na dole... / I niższa narodu warstwa/ Kornie znosiła niedolę/ Szukając w modłach lekarstwa. Nie było pokusy próżnej, / Każdy się godził z swym stanem, / Kto żebrak, ten żył z jałmużny, / A pan --- ten zawsze był panem. Nauki zgubnego jadu/ Nikt w dusze ludzkie nie szczepił, / Zepsucia nie było śladu, / Najwyżej, wioskę kto przepił». Tak się wciąż skarży i zżyma/ I biada poczciwa dusza, / Aż przywdział ubiór pielgrzyma/ I w drogą po nocy rusza. Śród nocy, ciemno troszeczkę, / Więc w błocie kosturem grzebie, / Zapalił łojową świeczkę/ I pilnie patrzy przed siebie. «Gdzie idziesz? --- pytam --- człowiecze, / Czy szukasz po nocy czego?»/ A on mi z dumą odrzecze: / «Ja szukam dnia wczorajszego». «Jak sądzę, daleko zajdziesz, / Pospieszaj zatem jegomość, / A jak wczorajszy dzień znajdziesz, / Przyślij mi pocztą wiadomość».