Asnyk, Adam 2014-07-08 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-dwa-sonety pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/Dwa_sonety Sonet Pozytywizm Liryka Dwa sonety text0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3219.jpg Lilac Breasted Roller, cloudzilla@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3219 Adam Asnyk Dwa sonetyDwa sonety --- przesłane w liście pannie Anieli Grudzińskiej. Sie trennten sich endlich und sah’n nicht./ Nur noch zuweilen im Traum;/ Sie waren längst gestorben/ Und wussten es selber kaum. I Kiedym Cię żegnał, usta me milczały, / I nie wiedziałem, jakie słowo rzucić: / Więc wszystkie słowa przy mnie pozostały, / A serce zbiegło i nie chce powrócić. Tyś powitała znów swój domek biały, / Gdzie Ci słowiki będą z wiosną nucić, / A mnie przedziela świat nieszczęścia cały, / Dom mój daleko i nie mogę wrócić. Tak pozostałem samotny, bez rady/ Na moje smutki i tęsknoty moje: / Przebiegam myślą chwil minionych ślady, Nad zwiędłą różą zadumany stoję... / I w niebo wzrok mój wysyłam na zwiady, / Lecz o przyszłości pomyśleć się boję. II Niedługo może na przyszłości dzieje/ Zostanie tylko blady cień wspomnienia; / Serdeczne ślady mroźny wiatr rozwieje/ I wszystko zniknie we mgłach oddalenia. Więc trzeba będzie zmusić do milczenia/ Te drżące struny, z których pieśń się leje, / I grobowego wziąć pozór kamienia, / Co pogrzebaną pokrywa nadzieję. Na taką przyszłość, co mgłę ołowianą/ Rozpostrzeć może na błękitnem niebie, / Na taką przyszłość ciemną i stroskaną, Co ból i miłość zarówno pogrzebie... / Niechaj te słowa pamiątką zostaną/ I niech przeżyją razem mnie i Ciebie! Dnia 16 września 1870 r.