Asnyk, Adam 2014-07-08 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-bezimiennemu pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/Bezimiennemu Wiersz Pozytywizm Liryka Bezimiennemu texthttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3213.jpg We all fall down., T i q s \u00a9@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3213 0.3 Adam Asnyk Bezimiennemu Gdy jeszcze gościł na ziemi, / Źle mu w gościnie tej było, / Miał serca, serca za wiele, / I to go właśnie zgubiło. Był jak ta harfa eolska, / Co drży za każdym powiewem, / Miotany na wszystkie strony/ Miłością, bolem i gniewem. Greckiego piękna kochanek, / Czciciel potęgi i czynu, / Marzył o duchach niezłomnych/ I szukał ludzi wśród gminu. I bratnie podawał dłonie, / I wierzył, że pójdą razem/ Zbratani wielkością celu, / Spojeni krwią i żelazem. Anioła widział w kobiecie, / Lecz ta mu serce rozdarła, / A bracia? ci go zawiedli, / Więc miłość ziemska umarła. Kraj swój miłował rodzinny/ Tęsknem uczuciem sieroty, / I wierzył w zwycięstwo ducha, / W tryumf wolności i cnoty; Wierzył, że naród szlachetny/ Nie ginie i nie umiera, / Że znajdzie w każdym swym synu/ Mściciela i bohatera. Więc kiedy ujrzał nareszcie/ Rozwiane najświętsze mary, / Strasznego rozbicia świadek/ Ostatniej pozbył się wiary; A chociaż uszedł przed wrogiem, / Nie uszedł potwarzy ciosu, / I nie miał z kim się podzielić/ Goryczą swojego losu. I błądził wśród obcych ludów/ Nieznany, samotny człowiek, / I umarł zdala od swoich, / I nikt mu nie zamknął powiek, I nikt już o nim nie wspomni, / I jest już garścią popiołów, / A twarda ziemia wygnania/ Na sercu cięży jak ołów. 1869