Asnyk, Adam 2014-07-08 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-apostrofa pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/Apostrofa Wiersz Pozytywizm Liryka Apostrofa text 0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3212.jpg Untitled, seyed mostafa zamani@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3212 Adam Asnyk Apostrofa Dałem ci żywot mój, to nie wiele! / Żywotów takich tysiąc dziś przepada, / Dałem ci miłość mą, o aniele! / Lecz cóż z miłości, co jak łez kaskada/ Kołysze ucho twe w takt i pieści, / A w strofie życia piorunów nie mieści?... Mamże jak Narcyz stać, wdzięczny sobie/ I roznamiętniać się odbitym cieniem? / Grobu niesławę czcić na twym grobie, / Schlebiać ci tylko łzami i cierpieniem, / I gdy ci mieczów brak, nieść ci róże, / Co na Cezarów więdnieją purpurze? O, precz mi z drogi tej! ja nie mogę/ Płatnych służalców zwykłą iść koleją, / Ja widzę hańby znak, w oczach trwogę, / Ręce, co światu pogrozić nie śmieją; / Więc rzucam gniewu krzyk i wściekłości, / I grobu twego znieważam świętości! Ja dla męczarni twych wzgardę czuję, / Bo ty frymarczysz krwią twą, Messalino! / Wierna przeszłości tej, co cię truje, / Gdy pokolenia całe bez czci giną, / Pod tryumfalny wóz zawleczona, / Gotowaś upaść liktorom w ramiona. Spartaków wprzódy syn, niż twój czciciel, / Rachunku żądam od ciebie, przeklęta, / Przeszłości krwawych krzywd smutny mściciel/ Pytam: gdzie? w bolach ludzkości poczęta/ A przekazana myśl jednej tobie, / Arystodemów ty wdowo w żałobie!... Miałaś przewodnią być gwiazdą ludom, / I na sąd wielki wieków wyprowadzić/ Zastęp czarniawy tej, co dziś trudom/ Wolnych poświęceń zdoła już poradzić, / Grachów zabitych sen w czyn zamienić/ I ludzkość złotą jutrznią opromienić!... Więc kiedy zdradzasz dziś, giń bez chwały! / Nie łez ci dłużnym, lecz urągowiska! / Czuję w wnętrznościach twych duch struchlały, / I w oczach twoich ogień już nie błyska; / Focyonów słuchać chcesz smutnej rady... / Więc tylko Baru powstajesz cień blady. O nie tak, piękna ma! nie w arenie/ Ku czci Cezarów, jak niewolnik, padać, / Ale się w węże strój i w płomienie/ I idź sumienia narodów spowiadać: / Gorgony twarzą świeć zbrodniom w oczy, / Aż każda głazem pod nogi się stoczy! Przez ludów ciężki znój! i przez mękę/ Plemion dławionych wężem Laokona, / Ludowi swemu ty podaj rękę, / I w przyszłe wieki, pchnij się uwielbiona/ I ofiarnicą bądź! dla przyszłości/ Znacząc krwią, duchy wydarte nicości. Niech pokolenie to gruzem legnie! / U wielkich natchnień dziejowych ołtarza, / Bo anioł Polsko twój! dalej biegnie/ I szalę świata ku niebu przeważa, / I depcząc purpur tych krwawe szmaty, / Wolności ludom sypie złote kwiaty!