Spis treści

    1. Naród: 1
    2. Niewola: 1

    Franciszka ArnsztajnowaSą chwile

    1
    Są chwile, co błyskawic piorunową wstęgą
    Zasłonę rozdzierają, która wieki kryje,
    I naród, opasany złowieszczą potęgą,
    Naród, NiewolaJak posąg Laokona[1] opleciony w żmije,
    5
    Z jednego zda się cały wykuty kamienia,
    Ból i groza go w bryłę marmuru zamienia.
    Uderz w kamień… narodu pod nim serce bije.
    Jedno serce w narodzie, jedno wspólne tętno,
    W jednym bólu splecione wszystkie bratnie ręce…
    10
    O znaleźć czar, co chwilę tę zdoła odświętną
    Rozciągnąć i utrwalić!… Aby naród w męce
    Wężowych splotów, pośród piorunów szczekania,
    Błyskawic ogniem w jedną stopion zwartą bryłę,
    Czuł wspólne serca tętno, bratnich ramion siłę!
    15
    Znaleźć czar ten!… Godziną będzie zmartwychwstania!

    III 1918

    Przypisy

    [1]

    Laokoon (mit. gr.) — kapłan Apollina w Troi. Popełnił świętokradztwo, czym naraził się na gniew boga. Zginął razem ze swoimi synami, uduszony przez dwa olbrzymie morskie węże. Fragment odnosi się do greckiej rzeźby Grupa Laokoona. [przypis edytorski]