Arnsztajnowa, Franciszka Przed obeliskiem Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Agnieszka Dąbrowska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/arnsztajnowa-przed-obeliskiem https://pl.wikisource.org/wiki/Przed_obeliskiem Franciszka Arnsztajnowa, Archanioł jutra, nakł. spółdzielni wydawn. Placówka Lubelska, Lublin 1924. Domena publiczna - Franciszka Arnsztajnowa zm. 1942 2013 xml text 2014-06-05 L pol 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5871479872_c721b87242_o.jpg Rope, Kham Tran, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4330 Zadrożny, Barbara Żak, Agnieszka Choromańska, Paulina Sekuła, Aleksandra DCC Wprowadzono modernizację zapisu: krakowskiem > krakowskim, rozdartem > rozdartym, najszczerszem > najszczerszym. Franciszka Arnsztajnowa Przed obeliskiem Jest na Krakowskim w Lublinie obelisk Pomnik Unii Lubelskiej --- pomnik upamiętniający zawarcie unii polsko-litewskiej. Znajduje się na Placu Litewskim przy ul. Krakowskie Przedmieście../ W długą noc gorzkiej niewoli, spod knutaknut (daw.) --- spleciony z rzemieni bicz.,/ Dusza narodu w kajdany zakuta/ Biegła ku niemu znad zgliszcz i popielisk/ I, mimo straże zbrojne, mimo kraty,/ Pomnik swej chwały ubierała w kwiaty. Przeciw gwałtowi rozbiorów protestem/ Był kwiat, rzucony nieraz dziecka dłonią,/ Na wstędze Orzeł złączony z Pogonią/ Za nieme usta głosił swoje «Jestem»,/ Przed światem, Bogiem, przeciw katów pięści,/ Żywieżywie (daw. forma) --- dziś: żyje. duch w ciele rozdartym na części. Polska, WolnośćPolsko! Chrystusem Narodów Tyś była/ I mękę Krzyża ponosiłaś dla nich./ Dziś w krwawych świata zapasach tytanich/ Noc się już trzecia Twoja przesiliła,/ Odwalon ciężki głaz na Twoim grobie/ I zmartwychwstania cud jest dany Tobie. O Polsko! Wstajesz wśród boju kurzawy,/ Jeszcze dymiąca krwią... lecz już przez ostrze/ Miecza wyciągasz dłoń ku Litwie-siostrze/ I rozerwanej szaty rąbek krwawy/ Spinasz najszczerszym Swego skarbca złotem,/ Lubelskiej Unii niestartym klejnotem. Ważą się świata nowe dzieje jeszcze,/ Lecz bohaterskiej krwi Twych synów fale/ Przeważą, Polsko, Twoich losów szalę./ Przyjdzie dzień wielki, przeczuty przez Wieszcze,/ I bratnim związkiem będzie znów złączona/ Po wieczne czasy Litwa i Korona! 28 VI 1919