Arnsztajnowa, Franciszka Na dzień 3-go Maja Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Agnieszka Dąbrowska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/na-dzien-3-go-maja https://pl.wikisource.org/wiki/Na_dzie%C5%84_3-go_Maja Franciszka Arnsztajnowa, Archanioł jutra, nakł. spółdzielni wydawn. Placówka Lubelska, Lublin 1924. Domena publiczna - Franciszka Arnsztajnowa zm. 1942 2013 xml text text 2014-06-05 L pol 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3256630292_3a8687e4b6_o.jpg Red and White, Joel Olives , CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4306 Franciszka Arnsztajnowa Na dzień 3-go Maja Rozkolebanych spiżów triumfalne pienie/ Czy słyszycie! To dzwony z wież Świętego Jana./ To zbudzone narodu przemawia sumienie:/ Wszystko dla Twego dobra, Ojczyzno kochana!/ Król z narodem i naród z królem. Okrzyk leci:/ Za wolność wszystkich stanów!... to Maja dzień trzeci. Dniu wielki! Klejnot skarbca Polski, zżółkłe karty/ Twoich uchwał dobywa prawnuk dziś... nie poto,/ By jak syn marnotrawny herb stroił wytarty/ W odziedziczonej chwały praojcowej złoto./ Jak węgiel gorejący kładziemy go w serca,/ By tchem ust swych rozżarzył w Znicz go spadkobierca. Bo my twoich zamierzeń potomkowie prawi,/ Z skarbów dziedzicznych nic nam uronić nie wolno./ Choć od kajdan niewoli jeszcze dłoń się krwawi,/ Duszę mamy ojcowy spadek objąć zdolną/ I obejmiem... tak Boże nam dopomóż... w męce/ Długich zmagań hartowne, nie zadrżą nam ręce. Oto naród, przeszłości otwarłszy trumnice,/ Jak duch żywy w swe własne zanurzył się głębie/ I odnalazł sam siebie. Odgadł tajemnice/ Minionych klęsk i zwycięstw i stanął na zrębie/ Przyszłości krzepką stopą. I już na bezdroże/ Żadna moc go nie strąci, i żadna nie zmoże. Wiem: niewola upadla i gnie... w duszy na dnie/ Jak wąż się czai... znamy swe grzechy do siebie,/ I do trzewi sięgnąwszy, wyżeniem je snadnie,/ Choćby z krwią serca razem. Aż stanie w potrzebie/ Ojczyźnie naród cały, żywot mając za nic,/ Z dawnem hasłem: Za wolność! i za całość granic!/ V.1916 r.