Arnsztajnowa, Franciszka Ballada listopadowa Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Agnieszka Dąbrowska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/ballada-listopadowa https://pl.wikisource.org/wiki/Ballada_Listopadowa Franciszka Arnsztajnowa, Archanioł jutra, nakł. spółdzielni wydawn. Placówka Lubelska, Lublin 1924. Domena publiczna - Franciszka Arnsztajnowa zm. 1942 2013 xml text text 2014-06-05 L pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/6338475493_1d55fecd91_o.jpg , Adrien Millet, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4326 L 0.3 Franciszka Arnsztajnowa Ballada Listopadowa Listopad. Wicher po ulicach świszcze/ I z szumem garście zwiędłych liści miota. / W kominku trzaska dogasając zgliszcze, / A lampa blady kładzie okrąg złota/ Na skroni matki i na syna twarzy. / Matka pacierze szepce, chłopię... marzy. «Synu mój. Co ci! Westchnąłeś głęboko, / To się rumienisz, to bledniesz znów cały, / Iskry ściemniałe przebiegają oko.»/ --- «O matko! śniłem sen szkarłatny chwały. / Listopadowe widzę dzieje krwawe, / Krok Podchorążych słyszę, boju wrzawę.» «Synu, to wicher liście z drzewa żenie/ Smętne jesieni zawodzący pieśnie. / Zmów pacierz, synu... wieczne odpocznienie, / Racz im dać, Panie!... co zmarło, nie wskrześnie.»/ --- «O matko słuchaj: grzmią o bruk podkowy, / I Warszawianki płynie dźwięk echowy.» «To deszcz o szyby kołacze na dworze; / Synu mój, synu! odpędź błędne mary... / Na Boga! czemu sięgnąłeś nad łoże, / Kędy praojców wisi oręż stary?»/ --- «O matko! matko! Ktoś na koniu goni! / Słychać szczęk stali, wołają «do broni!» «Synu mój, synu! Oręż zardzewiały/ Niech śpi na ścianie. Daremne marzenie/ O bojach, laurach bohaterskiej chwały./ Nie wstaną z grobu znadź rycerskie cienie. / Zali zdołają wskrzesić przeszłość karły?»/ «--- O matko! matko! one nie umarły! Żyją!... O matko! nocami rycerze/ Pod strzechy wchodzą, kładą ciężkie dłonie/ Na piersi chłopiąt, zbroją je w pancerze, / By serce męża miały w dziecka łonie. / I mieczem młode błogosławią głowy. / O matko! Świta! Dzień już wstaje nowy! Zmów pacierz, matko... ale nie za mary, / Co się po grobach snują w Listopadzie, / Za żywe módl się, matko!... By w ofiary/ Godzinie wyśnił się sen nam o szpadzie: / Sztandar orłowy przed wrogiem rozwinąć! / Za Niepodległość zwyciężać lub ginąć!». / 29.XI.1914.