Antoniewicz, Karol Bołoz 2014-07-07 1923 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/antoniewicz-oko pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Karol Bołoz Antoniewicz zm. 1852 Karol Bołoz Antoniewicz, Sonety, zeszyt pierwszy, drukiem Józefa Schnaydera, Lwów 1828. http://pl.wikisource.org/wiki/Sonety_%28Antoniewicz_zeszyt_1%29/Oko Sonet Pozytywizm Liryka Oko text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/2253670747_f217fb5dc8_o.jpg Shadow play, Lua Ahmed , CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4291 Poezja DCA.WL-R 3MN 6RA Wprowadzono uwspółcześnienia w następującym zakresie: Zmiany leksykalne, w tym ortograficzne, np.: zadrzały > zadrżały, Xiężyca > księżyca, sklnią > szklą Pisownia joty, np.: swóy > swój, czuwaiąc > czuwając, zbledniey > zbledniej, iey > jej, iednym > jednym, spoyrzeniem > spojrzeniem, moią > moją Fleksja, np.: twoiem > twoim, którem > którym Interpunkcja została uwspółcześniona zgodnie z obowiązującymi zasadami. Karol Bołoz Antoniewicz Oko . . . her eye in heaven/ Would through the airy region stream so bright/ That birds would sing and think it were not night!her eye in heaven... --- słowa Romea z tragedii Shakespeare'a Romeo i Julia z aktu drugiego, sceny 2 w tłumaczeniu Józefa Paszkowskiego: ,,gdyby zaś jej oczy/ Wśród eterycznej zabłysły przezroczy,/ Ptaki ocknęłyby się i śpiewały,/ Myśląc, że to już nie noc, lecz dzień biały". Red. WL.Romeo and Julia. Już kwiat w swój kielich zamknął krople soku, / Co noc na całe zlała przyrodzenie; / Jasne się światła rozlały strumienie, / Gwiazdy zadrżały w bladawym obłoku! Lecz mnie przy twoim tu czuwając boku, / Ponure nocy ogarnęły cienie; / I gwiazd skry złote, księżyca promienie/ W twoim się dla mnie zamknęły oku, Ach! czemuż świat się nie pokrył powłoką; / Zbledniej księżycu, i wy nocne świece! / Już jej niebieskie nie szklą się źrenice! Źródłem światła dla mnie twoje oko! / Tyś jednym spojrzeniem w moją duszę wlała, / Ten płomień czysty, którym teraz pała!