Spis treści

      Konstanty Ildefons GałczyńskiTeatrzyk „Zielona Gęś”
      ma zaszczyt przedstawić
      swojego Dyrektora w tragicznym monologu
      pt.      Lament twórcy

      Na rok nowy 1949

      Osoby:

      1. Wspomniany wyżej DYREKTOR i KURTYNA

      DYREKTOR

      najprzód westchnienie, a potem forte[1]
      1
      To już tak bez przerwy od roku:
      ludzie uciekają w popłochu,
      a niejeden zaciska pięść;
      gdziekolwiek wejdę, to samo.
      5
      Dziecko do matki: «Mamo,
      uciekajmy, Zielona Gęś!»
      Nerw przy nerwie się trzęsie
      od tych Zielonych Gęsi,
      spróbujcie żyć jak ja!
      10
      W pociągu i samolocie,
      wszędzie jestem stopociech,
      a serce łka i łka.
      Telefon dzwoni z miasta:
      «— Zielona Gęś? — Rzecz jasna,
      15
      czym mogę służyć wam?
      — W tym „Przekroju[2]” czytałem.
      Chciałem. Nie zrozumiałem.
      — Idiota. — A ty cham».
      Ot, konflikty. Przykrości.
      20
      A dom wciąż pełen gości,
      że tak powiem, społeczna więź.
      Gdy się najedzą byczo,
      stają na głowie i ryczą:
      «— Mistrzu, Zieloną Gęś!»
      25
      Na ścianę, w nocy natchnionej,
      rzucam cień Gesi Zielonej -
      nigdy nie miałem takich nóg!
      A gdy zorza nadejdzie blada,
      to sztuczne zęby wkładam
      30
      nie w usta, ale w dziób.
      Gdy śmierć mnie weźmie w obroty
      i powie: «— Teraz, mój złoty,
      rzęż, kochaneczku, rzęż —»
      już w raju, w kwestii, kto taki?
      35
      Odpowiem: — «Siup! Dział: „Ptaki”.
      Jestem Zielona Gęś».

      KURTYNA

      spada majestatycznie
      i po raz pierwszy w roku 1949

      1 stycznia 1949

      Przypisy

      [1]

      forte — jeden z elementów dzieła muzycznego, określający siłę dźwięku. [przypis edytorski]

      [2]

      „Przekrój” — polskie czasopismo społeczno-kulturalne wydawane w latach 1945–2013 w Krakowie jako tygodnik i ponownie od 2016 roku w Warszawie jako kwartalnik i rocznik. Na jego łamach publikowane były sztuki Teatrzyku „Zielona Gęś”. [przypis edytorski]