Spis treści

      Konstanty Ildefons GałczyńskiTeatrzyk „Zielona Gęś''
      ma zaszczyt przedstawić:
      tragedię wierszem
      Franciszek,
      czyli
      W szponach meteorologii

      Wykonawcy:

      1. Zespół Mniejszy Krakowskiego Teatru Rapsodycznego[1]
      2. FRANCISZEK
      3. i KRÓL-DUCH[2]

      FRANCISZEK

      1
      Do kresu męki
      oto się zbliżam.
      Czy znajdę czystą
      wśród moich piżam?
      Nie znajduje czystej piżamy i wdziewa szatę rapsodyczną[3].
      Północ. Groza. Wskazówka stoi nieruchoma.

      FRANCISZEK

      5
      Ty drżysz, ręko Franciszka?
      Hej, śmiało, ręko ma!
      Wyciąga rapsodyczną chustkę do nosa, refleksyjnie oglądając nos w lusterku.
      Uszu dwoje, ócz dwoje,
      tyleż rąk, nóg ślicznych,
      a tyś zawsze samotny,
      10
      o, nosie tragiczny!
      Szlocha, wyciera nos i kicha.

      KRÓL-DUCH

      11

      Przepraszam, kto to kichnął?
      Niech zaraz się przyzna.

      FRANCISZEK

      12

      Kto idzie? Hasło!

      KRÓL-DUCH

      13

      Patos. A odzew?

      FRANCISZEK

      14

      Ojczyzna.

      Spod pachy ze złowieszczym brzękiem wypada mu termometr. Powoli, nie spiesząc się, zwiesza głowę na piersi.
      15
      Oto jak z tragedii typa
      dniem i nocą męczy grypa.
      muzyka Chopina
      Kurtyna

      16 marca 1947

      Przypisy

      [1]

      Zespół Mniejszy Krakowskiego Teatru Rapsodycznego — konspiracyjny teatr założony jesienią 1941 r. w Krakowie, pod kierownictwem Mieczysława Kotlarczyka. Pierwszym przedstawieniem wystawionym przez artystów był Król-Duch Juliusza Słowackiego. Od rapsodów Króla-Ducha teatr przyjął nazwę Teatr Rapsodyczny. [przypis edytorski]

      [2]

      Król Duch — 1) tytuł poematu historiozoficznego napisanego przez Juliusza Słowackiego w latach 1845–1849. Stanowi jedno z najważniejszych dzieł poety, Słowacki pisał je końca życia, lecz pozostało nieukończone. 2) tytułowy bohater dzieła Słowackiego, byt ponadczasowy i nierzeczywisty, którego zadaniem jest wcielanie się w kolejne postaci i oddziaływanie w ten sposób na dzieje i sprawowanie władzy. [przypis edytorski]

      [3]

      rapsod — podniosły, patetyczny utwór poetycki lub epicki, często o charakterze żałobnym, sławiący bohaterów lub doniosłe wydarzenia historyczne. Rodzaj tej pieśni wywodzi się z tradycji antycznej Grecji. Pochodzi od słów rapto i ode i może być przetłumaczony jako „tkana muzyka''. Greccy śpiewacy prezentowali te pieśni na publicznych zgromadzeniach. [przypis edytorski]